A new beginning

Hej.

Jestem Paulina. Inne dane są wam całkowicie zbędne. 

Zastanawiałam się już dłuższy czas nad prowadzeniem tego bloga. Potrzebowałam jakiegoś impulsu, wydarzenia, które by mnie do tego skłoniło. Potrzebowałam, aby moje życie na jakiś czas zamieniło się w wielką porażkę. Myślę, że ten blog będzie jedną z małych porażek, z których składa się ta wielka.

Okej. Zacznijmy inaczej.

Ludzie to najgorsze co istnieje. Poważnie. Moglibyście powiedzieć z ręką na sercu, bez żadnego wahania, że istnieje taka osoba, która nigdy was nie zawiodła? Osoba, która nigdy nie sprawiła, że czuliście się gorzej, ewentualnie jak kupa gówna? Osoba, która nie starała się wam wmówić, że to kim jesteście jest złe? Tak jakbyście nie mogli mieć swoich uczuć, zachowań i... rozumu? Możliwe, że właśnie wytężyłeś swój mózg i zastanowiłeś się moment nad postawionymi przeze mnie pytaniami i przyznałeś mi rację. Rację, że ludzie to najgorsze co istnieje. Możliwe też, że nadal żyjesz w tęczowej krainie hasających kucyków pony, gdzie wszyscy są dla Ciebie mili i liczą się z Tobą. 

Nie martw się: niedługo to się zmieni!

Kiedy byłam w podstawówce, marzyłam o tym, by być osobą, z którą wszyscy chcieliby się kumplować. Oczywiście byłam wtedy na tyle głupia i naiwna (uroki tak młodego wieku), że starałam się każdemu przypasować. No bo jak inaczej miałam się stać tą wymarzoną osobą? Na przerwach bawiłam się z każdym. Dochodziło do kłótni typu "ja chciałam tę kredkę!", a ja idąc za wyznaczoną sobie ideą, wbrew sobie, potulnie oddawałam kredkę, udając przy tym, że wcale jej nie chciałam, zresztą: TO TYLKO KREDKA. Kilka klas wyżej (5-6 klasa) odkryłam, że to co robię wcale mi nie przysparza przyjaciół. Dlatego zaczęłam zadawać się z dziewczynami, które po każdym jechały z góry na dół. Pamiętam Ilonę. Ilona była spoko, jednak miała problemy z nawiązywaniem kontaktów. Kiedyś przyszła do szkoły z reklamówką cukierków i rozdawała je, po czym mówiła, że teraz muszą się kumplować, razem siedzieć itp. Nikt się na to nie godził, a ja z tymi dziewczynami nabijałyśmy się z niej równo. Znudziło mi się to, kiedy ogarnęłam, że byłam taka sama, ale bez cukierków. Tzn, moimi cukierkami było dogadzanie innym. Nic z tym nie zrobiłam. Zaczęłam tracić przyjaciół. "Prawdziwych" zostało niewielu. 

Poszłam do gimbazy. Tam zaczyna się to idiotyczne gwiazdorzenie, chęć bycia kimś ważnym. Na pewno wiecie o czym mówię. Na początku jeszcze łudziłam się, że może teraz mi się uda. Ale nigdy się nie udało. Nie wspominam dobrze tego czasu. Chociaż nie dokuczano mi (wprost) to i tak czułam, że wszyscy mają mnie za nic. Na szczęście była Kasia. I kolejna Kasia. Tak naprawdę jedynie dzięki nim dotrwałam do końca. Wtedy też zaczął się mój domowy horror, ale to już inna historia.

Następnym przystankiem było technikum. Nigdy nie czułam się tam najlepiej, ale w porównaniu z tym co było, jest zajebiście. Mam przyjaciół. Nawet dobrych. Jednak może i jestem nienormalna, często ich nie doceniam. 

Przyjaciele przyjaciółmi. Jestem... sama nie wiem kim jestem, wolę się nie definiować. Lubię dziewczyny. Bardzo. Poznałam Marcelinę. Spędziłam z nią miłe 2 miesiące. Rozstałyśmy się - kolejna porażka. Mniej więcej w tych okolicach odnowiłam kontakty z moją byłą dziewczyną, Patrycją. Była dla mnie dobrą osobą, ale gdzieś się pogubiłyśmy i nie było szans. Codzienne kłótnie to nie to czego chciałam. Zaczęłyśmy ze sobą normalnie rozmawiać, aż mnie to zaskoczyło. Wróciłyśmy do etapu przyjaźni. Nie oczekiwałam od niej tego co było kiedyś. Potrzebowałam po prostu osoby, która by mi pomogła to wszystko poukładać, osoby, która wie jak ze mną jest. Pomogła mi ocenić sytuację. 

Potem pojawiła się... ONA. Najpierw zwykłe rozmowy na tt. Z dnia na dzień byłyśmy sobie bliższe. Końcowi marca zostałyśmy parą. Kłótnie były na porządku dziennym. Raz z mojej winy - raz z jej. Nie wiem co mogę powiedzieć, bo już razem nie jesteśmy. Ufałam jej, kochałam ją. Jednak wszystko się kiedyś kończy... Muszę się nauczyć byś stanowczą osobą. Jeszcze wiele czasu potrzeba, żebym zaczęła być sobą, nie zmieniała się dla nikogo. I chcę zacząć dzisiaj. To dobry dzień. Powiedziałam wiele przykrych słów. Niektórych żałuję, niektórych nie. Ludzie myślą, że wiedzą lepiej co czuję. A oni nic nie wiedzą. Kompletnie. Myślą, że znają moje myśli, emocje. A nie znają...

Czuję się teraz samotna. Pewne etapy w życiu trzeba zamykać. Nikt nie zasługuje na życie w toksycznej relacji - nie ważne, czy chodzi o przyjaciół, czy kochającą się parę. NIKT. Dlatego chcę to zrobić dla siebie i dla niej. Może kiedyś będziemy dzięki temu szczęśliwe.

* imiona zostały zmienione.